Jeszcze w połowie lat 50. XX wieku jedyne używane inhalatory działały w oparciu o mechanizm zasilany sprężonym powietrzem. W 1955 r. na rynku dostępny był pierwszy inhalator pneumatyczny. Urządzenie to zmienia płyn na aerozol, który lepiej (głębiej) i większej ilości wnika do układu oddechowego. Dzięki temu inhalacje są efektywniejsze, a pacjent nie faszeruje się niepotrzebnie substancją, która może mieć skutki uboczne.

Dzięki inhalatorowi pneumatycznemu lek dokładniej osadza się na drzewie oskrzelowym i pęcherzykach płucnych. Innowacyjna konstrukcja umożliwia depozycję bezpośrednio na miejsca zmienione chorobowe (błona śluzowa). W efekcie podawana dawka się zmniejsza, bo następuje jej lepsze wykorzystanie.

Można to porównać do kanału rzecznego bezpośredniego i pośredniego. Ten pierwszy pozwala szybciej i lepiej przetransportować bale drzewne. Przy transporcie tym drugim istnieje ryzyko, że wiele elementów się zgubi, zostanie na mieliźnie, więc trzeba wysłać więcej bali, aby do celu dotarła ich ustalona liczba.

Inhalatory pneumatyczne odznaczają się prostą konstrukcją i łatwą obsługą. Są bezpieczne w użyciu. Można go wykorzystywać w leczeniu szpitalnym, ambulatoryjnym i w domu -do zwykłego nawilżania płuc, które poprawia samopoczucie i ułatwia oddychanie.